~*SLF~ThaiFan*~ -> *----BLACK ROSE----*(HAN X HEE)1-3

Site Home

Help

Members

Calendar

Welcome Guest ( Log In | Register )

Resend Validation Email

~*SLF~ThaiFan*~ -> ~ Superjunior Love Forever ~ -> SLF ~ information

*----BLACK ROSE----*(HAN X HEE)1-3, ..มหากาพรักสงครามสักสิทธ�

Track this topic | Email this topic | Print this topic

aishitenai	Posted: October 23, 2008 01:10 pm
Frechey Group: ~ Candy ~ Posts: 5 Member No.: 94 Joined: October 23, 2008	----BLACK ROSE----(HAN X HEE) By...aishitenai ...ดอกกุหลาบมีดำคือสัญลักษณ์แห่งความสวยงาม และ ความมืดมิด.... chapter 1 บาทหลวงผู้มืดมิด "ท่านเอ็กโซซิส!ได้โปรดช่วยพวกเราจากเหล่าปีศาจด้วยเถอะ!ช่วยลูกข้าด้วย!!!!!" เสียงหญิงสาวกรีดร้องเสียงของนางดังลั่นไปทั่วทั้งซอยแคบๆในยามวิกาลใบหน้าเเละจิตใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว มีแวมไพร์มากระชากเอาลูกของนางไป!!!! "ช่วยด้วยท่านเอ็กโซซิส!ได้โปรด!"เสียงของนางยังดังต่อเนื่องทั้งที่วิ่งอยู่ "เป็นไปตามคำขอ ท่านผู้ศรัธาและรักในพระเจ้า" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น... เพียงชั่วเดียวร่างของเอ็กโซซิสหนุ่มก็ปรากฎกายต่อหน้าหญิงสาว ร่างสูงโปร่งดูแข็งแรงตีลังกาและยิงปืนใส่กระโหลกศรีษะแวมไพร์ตัวนั้น ภาพนั้นค้างอยู่กลางอากาศหญิงสาวตาโตมอง... ปัง!! เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากกระโหลกศรีษะของเเวมไพร์.. เอ็กโซซิสหนุ่มกระชากเด็กออกจากอ้อมแขนของปีศาจและกระโดดลงมายืนบนพื้น ใบหน้าหล่อเหลากับผมสีทองดวงตาสีเทาช่างดูโดดเด่นในยามรัตติกาล ชายหนุ่มส่งทารกน้อยให้หญิงสาวที่ยืนตะลึงอยู่... "พระผู้เป็นเจ้าทรงคุ้มครอง" ...เอ็กโซซิสในชุดดำเดินหายไปในความมืด.... ---------------------------------------------------------------------------- ภายในโบสถ์อันศักสิทธิตกแต่งงามวิจิตรแบบสถาปัตยกรรมเรอนาซอง หลังคารูปโดม เสาต้นใหญ่ที่ตรงฐานสลักเสลาด้วยลวดลาดอ่อนช้อย บนเพดานของโดมนั้นมีภาพวาดจากสีที่วาดเทวดา พระเจ้า และสรวงสวรรค์ ตรงขอบรอบๆนั้นแกะสลักไปด้วยเถากุหลาบ โบถส์หลังนี้สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง...และแกะสลักแต่งแต้มด้วยสีสันงดงาม เพราะที่นี้คือศูนย์ร่วมจิตใจของคนทั้งเมืองเลยทีเดียว... "ฮันกยอง "ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาดูภูมิฐานบุคลิคดีเดินเขามาหาฮันกยองที่ยืนมองพระเยซูที่ถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขนเบื้องหลัง ของท่านคือกระจกโปร่งใสหลากสีสวยงาม แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกผ่านกางเขนสีทอง...งดงามเเละเต็มไปด้วยศรัธาเหลือเกิน มันทำให้ข้ายืนอยู่ตรงนั้นไม่สามารถขยับไปได้... "ฮันกยอง" "หืม?" ชายหนุ่มผมทองถูกเรียกถึงสองครั้งหันไปมอง "เจ้าเหม่อตั้งนานแหนะ ...เมื่อคืนที่เเล้วเจ้าได้กำจัดเเวมไพร์เพื่อช่วยลูกของผู้หญิงคนนึงใช่มั้ย รู้รึเปล่าว่าตอนนี้เจ้ากลายเป็นที่สรรเสริญของคนทั้งเมืองแล้วน่ะ"ชายหนุ่มพูดไปยิ้มไป ฮันกยองมองไปที่หน้าคนพูดเข้าพยักหน้า "เหรอ ข้าก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นทำตามพระประสงค์ของพระ..." "เอาน่ายังไงเจ้าก็ดีแล้วกัน ข้ามาทักทายเจ้านะเดี๋ยวต้องไปแล้ว"ชายหนุ่มที่ดูภูมิฐานหยิบนาฬิกาที่ใส่ใว้ในเสื้อออกมาดู... "มิน้าเจ้าถึงได้แต่งกายซะหรูหราเชี่ยว ถ้ายังงั้นซีวอนเจ้ารีบไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันกาล"ฮันกยองบอกสหายของตนเอง "อืม โชคดีน่ะเจ้านะพักบ้างก็ดี"ซีวอนรีบเดินออกไป... หลังจากที่ซีวอนออกไปได้ไม่นานฮันกยองก็ออกไปบ้างเข้าต้องไปเดินตรวจตราในเมืองตามเวรประจำวัน.... โบสถ์แห่งนี้ไม่ได้มีไว้ทำกิจกรรมทางศาสนาอย่างเดียวเท่านั้น ทางโบถส์ได้มีการสร้างเอ็กโซซิสขึ้นเพื่อต่อกรกับปีศาจ ที่ค่อยทำร้ายมนุษย์ โดยผู้ที่จะเข้ามาจะเป็นชายหรือหญิงไม่สำคัญขอเเค่มีคุณสมบัติก็เพียงพอแล้วโดยจะรับตั้งเเต่เด็กเเละฝึกหัดมาเรื่อยๆ โบสถ์นี้ยังมีสาขามากมายแบ่งออกไปอีก.... เขาถูกนำมาทิ้งที่โบสถ์ตั้งแต่เด็กๆไม่มีพ่อแม่เขาได้รับการดูแลจากทางโบถส์มาตลอด... ในตลาดที่ผู้คนเดินขวักไขวไปมาขณะที่ฮันกยองยืนตรวจตราอยู่นั้น... ร่างโปร่งบางของชายคนนึงเเต่งกายสีดำหัวจรดเท้าตรงแขนเสื้อเเละคอเสื้อเป็นระบายลูกไม้สีขาวยืนอยู่ข้างๆ ฮันกยองหันไปมองดวงตาสีเทาจ้องไปที่เสียวหน้าของคนข้างๆ ...ใบหน้าสวยราวกับสตรีเพศจมูกโด่งพองามนัยตาสีดำขลับริมฝีปากอิ่มสีแดงช่างตัดผิวขาวซีดนัก ผมยาวดำประมาณคอตรงปลายเฉียงขึ้นเล็กน้อย... ฮันกยองตาโตเขาแปลกใจเหลือเกิน...เเวมไพร์ตนนี้ช่างใจกล้านักกล้ามายืนข้างเอ็กโซซิสเลยรึ ...มีเจตนาอะไรกันแน่....?ดวงตาสีเทาเต็มไปด้วยคำถาม ....เวลานี้จากท้องฟ้าใสกระจ่างแดดไม่แรงกลับอึมครึมเป็นสีเทาบ่งบอกว่าฝนจะตก..... ดวงหน้าสวยหันมามองฮันกยองตรงๆและยิ้ม ใบหน้าเสียวที่ว่าสวยแล้วใบหน้าเต็มกลับงามจนยากจะหาสิ่งใดเปรียบ ริมฝีปาดสีแดงคลี่ยิ้ม... จากนั้นชายคนนั้นก็เดินออกจากฮันกยองและหายไปกับฝูงผู้คน.... ฮันกยองรีบตามไปทันที ... แวมไพร์ตนนี้ฝีมือใช่ย่อย ---การไล่ล่าของทั้งคู่ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว---- to be con...

aishitenai	Posted: October 23, 2008 01:16 pm
Frechey Group: ~ Candy ~ Posts: 5 Member No.: 94 Joined: October 23, 2008	----BLACK ROSE----(HAN X HEE) By...aishitenai ------------------------------------------------------------------ chapter 2 ปีศาจแห่งรัตติกาล กับ เอ็กโซซิสศักสิทธิ ร่างโปร่งบางหันมามองข้างหลังเขาเดินออกมาไกลจากฝูงชนพอสมควร ดวงหน้านั้นหันมามองฮันกยอง... ดวงตากลมโตหรี่ลงนัยตาสีนิลเปล่งประกายดุจอัญมณีจับจ้องไปที่ชายหนุ่มเรือนผมสีบลอนด์ทองพลิ้วไปมาเมื่อต้องสายลม ใบหน้าหล่อหันรีหันขวา ริมฝีปากอิ่มยิ้มอีกครั้งก่อนจะกลายร่างเป็นค้างคาวตัวจิ๋วบินขึ้นไปบนฟ้า ฮันกยองหันหน้าและกวาดสายตาไปทั่วเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั้งเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเทา ดวงตาสีนิลเห็นค้างคาวบินไปไกลลิบแล้ว.... ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบตามไปทันที.... ภายในปราสาทหลังเล็กที่ถูกทิ้งให้รกร้างฮันกยองยืนอยู่ข้างในประสาททุกส่วนเกรงตึงสายอันเฉียบคมมองสอดส่องไปทั่วร่ายกายเตรียมพร้อม สำหรับการต่อสู้.... ฮันกยองหันไปทางขวาเขารู้สึกได้ถึงเงาที่ผ่านข้างหลังของตัวเองไปแว๊บนึง... ชายหนุ่มตั้งสมาธินัยตาสีเทามีนิ่งไม่มีไหว...เปล่งวาจาออกมาด้วยเสียงทุ้มที่ไม่ได้มากแต่พอได้ยิน "เจ้าเป็นคนเรียกข้ามา ใยถึงได้ทำตัววูบวาบไปมาขี้ขลาดเช่นนี่เล่า" ร่างโปร่งบางที่อยู่ในนี้แต่นั่งอยู่ตรงขือบริเวณมุมของเพคานตัวปราสาท แสยะยิ้ม... "หึ หาข้าไม่เจอก็เลยพาลหรือไงเจ้ามนุษย์ไร้ความสามารถ..."เสียงนุ่มที่ไพเราะน่าฟังดังขึ้น ฮักยองมีสีหน้านิ่งเฉย "ปีศาจที่เอาแต่หลบต่างหากเล่าที่ขี้ขลาด"ปากโต้กลับไปแต่ก็ยังคงสอดสายตามองหาอยู่ ...อยู่ไหนมันอยู่ไหนกัน ปีศาจตนนั้น.... ฟิ้ว~ !? เสียงวีดวิวเกิดขึ้นในอากาศฮันกยองเงยหน้าขึ้นไปบนเพดานมีดด้ามเล็กใบมีดสีเงินอันแหลมคมลอยลงมาจากเพดาน ชายหนุ่มรีบถอยตัวหลบก่อนจะหันหน้าไปยังทางมีดถูกปล่อยออกมานัยตาสีเทามีประกายกร้าวจ้องไปยังมุมเพดานที่มืดสนิทเพราะอับแสง มือแกร่งถือกระบอกปืนสีเงินลั่นไกลทันที ปัง!ปัง! กระสุนที่ฮันกยองยิงไปเมื่อกี้ร่วงลงมาสู่พื้น... "เรามาดูกันนะว่าระหว่างผู้รับใช้พระเจ้ากับข้าที่เป็นปีศาจ ที่พวกเจ้าต่างสาปแช่งเเสนชั่วร้ายใครจะชนะ" ร่างสูงเรือนผมสีทองหันไปข้างหลังเขายืนประจันหน้ากับแวมไพร์รูปงาม...ที่ไม่รู้นาม แวมไพร์หนุ่มคลี่ยิ้มดวงตาโตสีนิลจ้องมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาตรงหน้า...จ้องไปในดวงตาสีเทาของเอ็กโซซิส ฮันกยองเองก้จ้องหน้าฝ่ายนั้นเหมือนกัน...ต่างฝ่ายต่างพินิพิจารณากันเเละกัน ปัง!ฟิ้ว์! เสียงปืนและเสียงมีดลอยแหวกอากาศเกิดขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองฝ่ายลงมือสังหารพร้อมกัน ดวงตาสีเทาและดวงตาสีนิลเต็มประด้วยประกายกล้าและเต็มไปด้วยจิตสังหารประชันกัน มือบังคับอาวุธประจำกายของตนไว้ ปัง!ปัง! เสียงปืนของฮันกยองดังต่อเนื่องหากเมื่อได้ก็ตามที่กระสุนถูกร่างกายของเหล่าปีศาจ ตัวของปีศาจจะกลายเป้นขี้เทาราวกับถูก ไฟแผดเผาเพราะกระสุนนั้นได้อัดเเน่นไปด้วยน้ำมนต์ศักสิทธิ .... เช่นเดียวกันกับเเวมไพร์รูปงามสวยหมดจด ถือดาบญี่ปุ่นสั้นเล่มยาวเท่าแขนไว้ในมือสองข้างค่อยฟาดฟันตะหวัดลูกกรุสุนที่พุ่งมายังตนเอง และเพื่อปลิชีวิตอีกฝ่ายเช่นกัน... ร่างบางหลบกระสุนของฮันกยองดาบก็ฟันเฉียดร่างกายของชายหนุ่มไปหลายครั้ง... ฮันกยองขาเตะร่าบางนั้น ร่างสวยบางพริ้วเลี่ยงได้ทัน ดวงตาสีนิลเบิกโพล่งกำปั้นลุ้นๆพุ่งเข้าใส่แก้มของฮันกยอง พลั้ก! ใบหน้าหล่อหันไปอีกทางรอยช้ำเกิดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ฮันกยองหันขวับไปมองคนหน้าสวยที่แสยะยิ้มด้วยเเววตาโกรธจัด... ร่างบางแทงดาบไปข้างหน้าฮันกยองหลบไปข้างขวาแต่ คนที่ยิ้มแสยะอยู่ยมุมปากยิ่งฉีกยกขึ้นอีกเพราะมืออีกข้างนึงที่ถือดาบกลับตวัดดาบไปอีกทาง อย่างเร็ว... ฉัวะ! "อัก!"ฮันกยองร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อเนื้อดาบฟันเขาที่ผิวหนัวเเม้จะเพียงนิดเดียวก็ตาม... "ฮะๆๆๆๆฮ่า"ร่างบางหัวเราะเยาะ "เจ้า!"ฮันกยองตะคอดเขาหลบข้างกำแพงร่างบางก้หันตามเช่นกัน...เรื่องความไว้เเละรวดเร็มเผ่าพันธุ์แวมไพร์ไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว มือบางฟาดดาลหมายจะฟันให้ร่างของของชายหนุ่มขาดครึ่ง แต่ทว่า... ด้วยความที่คนหน้าสวยกลับพลาดเมื่อฮันกยองอยู่นิ่งใช่ปืนรับดาบและรีบใช้ขาถีบท้องของเเวมไพร์หนุ่ม "โอ๊ย!"ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความเดือดดาลแววตาโกรธขึงมือกุ้มทองตัวเอง ปัง! ฮันกยองไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ทันรีบยิงกระสุนไปที่ศรีษะของร่างบางทันที ฟู่ว์... เสียงกระสุนที่อัดไปด้วยน้ำมนต์ศักสิทธิไหม้จนเกิดควัน เพราะมันฝังอยู่ในเนื้อดาบของแวมไพร์ตนนั้นพอดี เรื่องความไว้และการฟื้นตัวของเขา...เป็นต่อกับเอ็กโซซิสหนุ่ม ชายหนุ่มรู้สึกเสียดายที่ฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้...ทั้งๆทีอีกนิดเดี๋ยวแท้ๆ ดวงตาสีเทาประกายกร้าวจ้องมองไปยังร่างบางที่อยู่ตรงหน้า... ใบหน้าสวยไม่ประดับด้วยรอยยิ้มอีกแล้ว มันเเชิดขึ้นดูหยิ่งทะนง... "ดูเหมือนว่าจะมีเเขกไม่ได้รับเชิญมาขัดขว้างเราสองคน" แวมไพร์หน้าสวยพูดขึ้นเขารู้สึกถึงมันได้ ...การมาของปีศาจที่ไม่ได้รับเชิญหลายตัวมา มันไม่ใช่พวกเดียวกับเขา...ไม่ใช่เผ่าพันธุ์แวมไพร์ "พวกหมาสกปรก"ฮันกยองเปรยเบาๆ..มากันหลายตัวทีเดียวแฮะ ทั้งคู่จ้องหน้ากันซักพักเมื่อพวกมันได้มาถึง พวกเขาจึงจำใจต้องทำ.... "ข้าล่ะไม่อยากเอาแผ่นหลังอันสวยงามมาแตะหลังกับคนอย่างเจ้าเลยจริงๆ" "ข้าเองก็ไม่อยากเอาตัวมาแตะกับปีศาจสักเท่าไรหรอก..." โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆแฮ่! เสียงคำรามดังสนั่นไปทั่งปราสาทจนแทบถล่ม ไลเเคนสี่ตัวกระโดดพร้อมกันออกมจากทั้งสี่มุมของเพดาน... พวกมันล้อมทั้งสองไว้ในวงด้วยร่างอันใหญ่โตและมีคนราวกับกำปพงก็ไม่ป้าน ใบหน้าของพวกมันเดือดพล่านราวกับหมาบ้าแววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและบ้าคลั่ง ทั้งสองไม่รีรอแยกออกจากกันและลงมือฟาดฟันกับศัตรูตรงหน้า...เวลานี้พวกเขาจำเป็นต้องรวมมือกัน หลังจากนั้นค่อยข้าอีกฝ่ายก้ยังไม่สาย...นี้เป็นความคิดของทั้งคู่ ปัง!ปัง! ฮันกยองยิงปืนใส่พวกไลแคนที่กระโดดไปตามผนัง แวมไพร์ร่างบางใช่ดาบของตนฟาดฟันกวัดแกว่งเพื่อสังหารเช่นกัน การต่อสู้กินเวลาไม่นานนักเสียงไลแคนร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นมันถูกฮันกยองยิงเขาที่ศรีษะโลหิตพุ่งสาดกระเซ็นไปทั่ว หมาบ้าถูกฆ่าไปแล้วตัวนึงเหลืออีกสามตัว... "อ๊ากกกกกกกกกกกกกก"เสียงไลแคนอีกตัวร้องโหยหวนเมื่อมันถูกดาบฟันเขาที่ดวงตาและก่อนจะจบลงด้วยการแทงกระโหลกศรีษะ ลดลงไปอีกหนึ่ง... ตัวที่สามที่กระโดดลงมาจากเพดานมาที่กลางพื้นกำลังะหนี ปังๆ! ฉัวะ! แวมไพร์และเอ็กโซซิสพุ่งเข้าหาตัวที่สามพร้อมกัน...ชายหนุ่มยกปืนยิงส่วนแวมไพร์แสนสวยใช้ดาบของตนฟันเข้าทีคอ... "อ้ากกกกกกกกกก!!!!"มันเจ็บปวดและทรมานสุดแสนก่อนตายเพราะถูกลูกกระสุนของฮักยองนั้นเอง... "เหลืออีกตัว"ฮันกยองพูด... "ข้ารู้ เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้น่ะ"หนุ่มหน้าสวยเชิดขึ้น ชายหนุ่มเหลือบตามอง ...ใครบอกเจ้ากัน "โฮกกกกกกกแฮ่~!"เสียงคำรามดังขึ้นร่างที่มีขนรุงรังปรากฏกายอยู่ตรงข้างหลังของแวมไพร์ ร่างบางหันไปเบิกตาโพล่งก่อนจะใช่ดาบฟันไปที่สะพายแล่ง(จากช่วงกระดูกไหปราร้าถึงสะดือในแนวเฉียง) "ฉัวะ!" ร่างบางฟันมันลงก็จริงแต่มันเองก็ใช้มือหนาขนรุงรังที่มีเล็บเร็วยาวราวกับมีดแทงส่วนเข้ามาที่ท้อง... "ระวัง!!!!!!" ฮันกยองตะโกนสุดเสียงเขารีบถลาไปรับร่างของแวมไพร์หนุ่มอันบอบบาง ปัง!ชายหนุ่มยิงสวนไปที่กระโหลกศรีษะของไลแคนมันล้มลงไปกองกับพื้น... "แฮ่กๆ "เอ็กโซซิตหนุ่มหอบหายใจน้อยๆมองหน้าคนในอ้อมกอด ...ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ ทำไมเข้าถึงช่วยปีศาจได้น่ะ!!!.... แวมไพร์หนุ่มเองก็มองไปที่ดวงตาสีเท่าคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจเเละประหลาดใจเหลือล้น ...นี้มันอะไรกัน!!!!... ดวงตาสีนิลที่โตอยู่แล้วกลับโตยิ่งขึ้นไปอีก... "อ๊ะ!"ร่างบางร้องเสียงหลงใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด... "เจ้า..."ฮันกยองขมวดคิ้วเขามองลงไปที่ท้องของร่างบาง ช่องท้องด้านซ้ายถูกมือผอมขาวกุ้มไว้เสือดสีแดงซึมเป็นวงอยู่บนเสื้อ... ...ร่างสูงคิดว่าจะต้องช่วยเเต่ทว่าเมื่อตระหนักได้ว่า ที่เขากอดอยู่ไม่ใช่มนุษย์แต่เป้นเเวมไพร์ผู้เป็นปรปักต่อพระเจ้า.... ฮันกยองมีสีหน้านิ่งแต่ภายในใจมันหวั่นและสั่นน้อยๆ เขาปล่อยอ้อมเเขนจากร่างบางตรงหน้า และหันหลังเดินออกไป... แวมไพร์หนุ่มค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงและหอบหายใจดวงตาคู่สวยมองไปยังหลังของคนตรงหน้า.... ชายหนุ่มหันไปข้างหลังครึ่งตัวดวงตาสีเทามองไปที่ร่างบางที่หอบหายใจอยู่ในมือถือกระบอกปืนสีเงิน... "ฆ่าข้าซิ"ริมฝีปากอิ่มยิ้มแสยะ "ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปรักษาตนให้หายดี คราวหน้าหากข้าเจอเจ้าอีกคราอย่าได้หวังว่าข้าจะปล่อยเจ้า" ฮันกยองทิ้งท้ายไว้แค่นั้นลดปืนลงและเดินจากไป... ******************** "เจ้ายังไม่ตายนิฮีชอล หึหึ"เสียงหัวเราะดังขึ้นน้อยๆอยู่บนหัวของแวมไพร์หนุ่มที่นั่งหลับอยู่ "ข้าไม่ตายง่ายๆหรอก โรสข้ายังอยู่กับท่านอีกนาน"ฮีชอลยิ้ม "งั้นก้ดีแล้วรีบขึ้นรถมาไปเถอะกับปราสาทกันนะ"โรสยืนมือไปข้างหน้ามือให้คนที่นั่งอยู่จับมือของตนเเละลุกขึ้นมา แวมไพร์หนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าสวยราวกับสตรีสูสีกับฮีชอลผมสีทอง นามว่า "โรส"เดินนำหน้าฮีชอลไปขึ้นรถม้า... "ข้าบอกแล้วว่าเอ็กโซซิสผู้นั้นฆ่าไม่ง่ายนักหรอก"โรสพูดเอาพัดปิดหน้าเขาแต่งกายหรูหราออกคล้ายสตรีแต่ไม่ใช่ซะทีเดียว "ก็คงงั้น"ฮีชอลที่ได้รับการรักษาบาดแผลจากโรสพูดลอยๆ to be con**

aishitenai	Posted: October 23, 2008 01:19 pm
Frechey Group: ~ Candy ~ Posts: 5 Member No.: 94 Joined: October 23, 2008	----BLACK ROSE----(HAN X HEE) By...aishitenai ------------------------------------------------------------------ chapter 3 ม่านดำ สารภาพบาป ด้านข้างของโบถส์นั้นจะมีห้องเล็กๆอยู่ห้องนึง...ไว้เพื่อให้ชาวคริสต์สราภาพบาปของตนเองกับบาทหลวง ภายในห้องเล็กๆมีเสียงของชายหนุ่มอยู่คนเดียวเพียงในห้อง... "ข้าแด่พระจิต ลูกได้กระทำสิ่งที่มิควรยิ่งลงไปนั้นคือการเมตตาต่อเหล่าปีศาจทาสรับใช้ของซาตาน ผู้ซึ่งทำลายมนุษย์ ...ลูกไม่ควรทำเช่นนั้นด้วยสถานะภาพของลูกตอนนี้ ลูกมีหน้าที่ที่ต้องปกป้องมนุษย์ ใยข้าทำเช่นนั้น...จิตใจของข้าที่จงรักภักดีต่อพระองค์และมนุษย์มันหายไปไหนกัน?ในตอนนั้น" ฮันกยองนั่งอยู่บนเก้าอี้คำพูดสารภาพเรื่องราวทั้งหมดออกมาเรื่อยๆ ในใจขุ่นมั่วใบหน้าตึง "พระจิตได้รับบาปของท่านแล้ว บาปที่ท่านทำให้แก่ผู้อื่นก็ได้ยกโทษให้แล้ว"เสียงซีวอนดังขึ้นจากตรงประตู "ทำไมเจ้าถึงมาสารภาพบาปตัวคนเดียวเล่า?"ชายหนุ่มถามฮันกยอง "ข้าไม่อยากให้ใครรู้น่ะ ...ข้ารู้สึกเเย่" ซีวอนเดินเขาไปตบไหล่ชายหนุ่ม "เจ้านี่เคร่งไม่เปลี่ยน เจ้าน่ะไม่ใช่อิฐศิลาน่ะจะได้ใจเเข็งไม่รู้จักการสงสาร มันก็ต้องมีบ้างแหละ...เพราะว่าเจ้ายังเป็นมนุษย์ข้าเชื่อว่าพระองค์ต้องเข้าใจถึงจุดนี้" ฮันกยองมองไปที่เพื่อนของตน "แต่ยังไงข้าก็ไม่ควรอยู่ดี" ซีวอนมองเพื่อนตัวเองที่เอาแต่โทษตัวเองก็ถอนหายใจ... "เอาเป็นว่าท่านให้อภัยเจ้าก็แล้วกัน..." ------------------------------------------------------------------- ภายในห้องประชุมลับของคฤหาสถ์หลังใหญ่ราวกับพระราชวัง ในห้องโถงประชุมนั้นมีเพียงเเสงจากเทียนกับตะเกียงเท่านั้น... โรสนั่งอยู่หัวโต๊ะที่ทอดยาวไปไกลด้านขวาเป็นฮีชอล และทั้งสองฝั่งของโต๊ะไม้สีดำมีเหล่าสตรีและบุรุษที่แต่งกายสวยสดงดงาม หรูหราแบบชนชั้นสูง ผิวของทุกคนนั้นขาวซีด...นั่งหน้าเชิด เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "วันนี้ที่ข้าเรียกทุกท่านมา ข้ามีเรื่องจะประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน..." โรสเอ่ยขึ้นน้ำเสียงปกติแต่ก็ดังไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสนิท "วันนี้ที่ข้าเรียกพี่น้องมาทั้งหมดก็เพื่อจะมาบอกเรื่องดังต่อไปนี้...เวลานี้เผ่าพันธุ์อันสูงส่งและเต็มไปด้วยพลังอำนาจยิ่งใหญ่อันเป็นอมตะเหนือผู้ใด ได้แบ่งกระจัดกระจายไปตามประเทศต่างๆเป็นตระกูลๆไป ทั้งหมดทั้งมวลนี้เนื่องมาจากไอ้มนุษย์ต่ำชั้นที่นึกมาต่อกรกับเรา ถึงเวลาแล้วที่เราจะจัดการมันให้กลับไปเป็นเพียงแค่อาหารเท่านั้นเหมือนโบราณกาล..." "ฮึ...งั้นเหรอ เผ่าพันธุ์อันทรงเกรียติ์ ฮะๆน่าขันนัก เผ่าพันธุ์ของเรานะนอกจากจะถูกพวกมนุษย์ชั้นต่ำรุกรานแล้ว แทนที่จะมีแต่พวกเลือดบริสุทธิ์ดังเดิม กลับมีไอ้ชี้คอกที่มีเลือดของพวกข้าอยู่!ไอ้เลือดสีโคลนนั้นมันทำให้เผ่าพันธุ์เรา หึ มัวหมองและน่าอดสู้เข้าไปอีก...มันจะเหลือสิ่งใดอยู่เล่า!" สตรีนางนึงพูดด้วยเสียงเเหลมสูงกริยาประชดประชันแล้วชี้ไปที่...ฮีชอล ร่างบางถลึงตาใส่ผู้หญิงคนนั้นเขาจะสวนไปอยู่แล้วแต่โรสก็พูดขึ้นมาก่อน.... "คุณคาเมร็อต..."น้ำเสียงเย็นเอ่ยขึ้น "ข้าพูดสิ่งใดผิดเล่า?ทุกท่านในที่นี้ก็เห็นๆกันอยู่ พวกท่านรู้สึกรังเกียจไอ้ขี้คอกนั้นแค่ไหน!นั่งกับมันแล้วข้าล่ะสะอิดสะเอียน" "คุณคาเมร็อต..." เเวมไพร์ตนอื่นๆที่อยู่ในห้องประชุมเริ่มรู้สึกหนาวๆร้อนๆคนที่น่งข้างๆค่อยกระเทิบห่างๆออกจากนางพวกเขาพยายามนิ่งและเงียบที่สุด "ไหนล่ะแล้วยังท่านอีก...ชายหนุ่มผู้งดงามราวกับดอกกุหลาบแต่กลับ...ไม่สามารถมีอะไรกับสตรีได้เพราะรสนิยมอันแสนวิปริตองตนเอง จนต้องสืบสายพันธุ์ด้วยการถ่ายเลือดแทน!" นางยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆเหมือนกับผีเจาะปาก น้ำเสียงและท่าทางของนางออกเหมือนเยาะเย้ย ประชดประชัน มันมากขึ้นเรื่อยๆ ฉัวะ! เเวมไพร์ตนอื่นๆถอยออกมาทุกตนจับจ้องไปที่... ร่างของคาเมร็อตที่บัดนี้คอขาดกระเด็นไปตรงประตู หยาดโลหิตสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากคอที่ไร้หัวของนาง ฮีชอลยิ้ม..เขาเดินไปที่ตรงมุมประตูเขาก้มมองดูมัน... ภาพริมฝีปากยิ้มอย่างบิดเบียวรูจมูกที่ไม่เทากันเพราะอีกรู้มันยืนขึ้นสูงคิ้วขมวด... เป็นสภาพศพที่น่าเกียจดีแท้...เขายิ้มสะใจก่อนจะเดินกลับเข้ามานั่งที่เดิม โรสถอนหายใจ...ฮีชอลมือไว้เสมอเพราะปาดาบสั้นอาวุธคู่ใจของตนเองไปตัดได้อย่างเหมาะเหม็ง... ทั้งๆที่เขากะจะลองแส้เงินอันใหม่ของเขาแท้ๆ... ตอนนี้แวมไพร์ตนอื่นๆกำลังอกสั่นขวัญแขวนไปหมด....โรสเห็นอย่างงั้นก็รีบพูดต่อ "เอาล่ะทุกท่าน เรามาเข้าประเด็นกันต่อ ข้าจะบอกให้ท่านเตรียมตัวเตรียมใจไว้ อีกสามเดือนจะมีการ "ประกาศสงคราม" กับ เอ็กโซซิส!" สิ้นคำของชายหนุ่มแวมไพร์ที่เหลือหันหน้ากันให้ขวักและเสียงซุบซิบก็เอ็ออึงขึ้น... "เดี๋ยวก่อนท่านโรส ท่านจะเอากำลังมาจากไหนในเมื่อคนในตระกุลของเรามียังไม่ถึงเศษเสียวของกองทัพเอ็กโซซิส" ชายตนนึงร้องเสียงหลงถามผู้นำตระกูลที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เนื่องจากแวมไพร์ไม่มีการแก่มีแต่วัยเด็กกับหนุ่มเท่านั้นจึงดูยาก ว่าอายุเท่าไร...แต่ถ้าแวมไพร์ด้วยกันจะดูออก "เย็นไว้ก่อนท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ให้ตระกูลเราไปสู้เพียงเดียงหรอก"โรสตอบเพราะชายที่อยู่ถามเข้านั้นแก่กว่าเขามาทีเดียว "ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ! ข้าจะร่วมกันกับตระกูลที่แตกแยกออกไปด้วยและกับตระกูลของเจย์" เพียงแค่โรสเอยชื่อตระกูลออกมาเท่านั้นแหละแวมไพร์แต่ล่ะตนร้องยี้กันใหญ่ "เจย์เหรอกับไอ้ตระกูลพรรค์นั้นน่ะนะ" "พวกเราทำไมต้องไปคบค้าสมาคมด้วยเล่า" เสียงซุบซิบกันดังไม่ขาด ในสมัยที่เหล่าแวมไพร์ยังรุ่งเรืองตระกูลของโรสและของเจย์เป็นไม้เบื่อไม้เมากัน โดยที่แต่ละฝ่ายต่างแข่งขันกันทั้งด้านการค้า ด้านอำนาจมาตลอด ...โรสเองก็คิดเช่นนั้นเขาเองก็ไม่ชอบเจย์เหมือนกัน แต่ในเมื่อตอนนี้จะถือทิฐิไปก็เท่านั้นเพราะทุกตระกูลต่างตกอยู่ในสภาวะเดียวกันหมด เขาคิดว่าควรจะมาผนึกกำลังและต่อกรกับพวกมนุษย์ดีกว่าที่จะมานั่งทะเลาะกันเอง... "ข้าขอให้ทุกท่านเตรียมรับมือกับสงครามนี้ไว้ ข้าเรียกมาพบเพื่อบอกเพียงเท่านี้โปรดบอกพี่น้องของเราให้ทั่วถึงแล้วหากมีสิ่งใดที่จะเรียน ให้ทราบข้าจะเรียกร่วมตัวกันอีกครา..." โรสจบการประชุมเพียงแค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นกลับเข้าห้องไปโดยที่มีฮีชอลตามไปติดๆ... to be con ฝากด้วยน่ะจ่ะฟิคเรื่องนี้ยาวน่ดู -------------------------------------------------------------

1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)

0 Members:

« Next Oldest | SLF ~ information | Next Newest »